ACEGA - Asociación de Celíacos de Galicia | 981 104 467 - 679 461 003 | [email protected]

Enfermedades Asociadas

Adoitan preceder á EC, aínda que tamén se poden manifestar simultaneamente e mesmo despois dela. Os pacientes que as padecen son considerados grupos de risco, xa que a súa asociación prodúcese cunha frecuencia superior á esperada:
Dermatite Herpetiforme

A dermatite herpetiforme considérase a manifestación cutánea da enfermidade celiaca. É unha enfermidade ampollosa autoinmune pouco frecuente que sofren entre 11,5 e 75 persoas de cada 100.000. Trátase dunha erupción cutánea extremadamente prurixinosa composta de protuberancias e bochas ou vesículas que aparecen usualmente nos cóbados, os xeonllos, as costas e os glúteos. Na maioría dos casos, a erupción é do mesmo tamaño e forma en todos os lados. A erupción é crónica, o que significa que continúa durante un período de tempo prolongado por iso, pódese tratar con dapsona, un antibiótico que pode axudar á maioría dos pacientes cando sufran brotes puntuais . Non todas as persoas celiacas manifestan dermatites herpetiforme pero todas as persoas con este tipo de dermatite son celiacas.

Para o diagnóstico, na maioría dos casos, realízase unha proba de inmunofluorescencia directa e unha biopsia de pel. Ao ser a manifestación cutánea da enfermidade celiaca, o único tratamento é a dieta estrita sen glute.

Diabetes Mellitus tipo I

A diabetes tipo 1 é unha enfermidade autoinmune crónica que se caracteriza porque o páncreas perde a capacidade de xerar insulina, a hormona que regula a hiperglucemia. Por este motivo, as persoas con diabetes tipo 1 requirirán a administración de insulina a diario para sempre. Entre o 5% e o 10% das persoas con diabetes no mundo padecen este tipo da enfermidade.

Os motivos detrás desta resposta autoinmune aínda non se coñecen de todo. Parece que existe certo compoñente xenético na predisposición para desenvolvela, pero tamén pode que sexa necesario un compoñente ambiental para que se desencadee a reacción inmune que acabará destruíndo as células beta dos illotes de Langerhans, que son as rexións do páncreas encargadas de producir as hormonas que regularán a cantidade de glicosa no sangue.

O inicio da diabetes tipo 1 adóitase producir a idades temperás, durante a infancia ou a adolescencia, polo que esta enfermidade tamén se coñece como diabetes infantil ou infanto-xuvenil. Nalgúns casos minoritarios a reacción autoinmune pode producirse xa na idade adulta, o que dificulta o seu diagnóstico; existen probas específicas para avaliar a capacidade de produción de insulina do páncreas ou se se produciu unha reacción autoinmune contra a hormona. A relación entre a diabetes tipo 1 e a enfermidade celíaca non se coñece ben, pero é unha realidade para moitos pacientes e as súas familias. Calcúlase que ao redor dun 8% – 10% das persoas con diabetes tipo 1 padecen tamén a enfermidade celíaca, o que supón unha prevalencia desta segunda patoloxía moi superior á que se rexistra na poboación xeral. Sobre a resposta á pregunta de como é posible que estas dúas entidades conflúan de forma tan habitual, non se sabe con exactitude, pero si que a raíz hai que buscala en que ambas son trastornos da autoinmunidade, nos que o sistema de defensa do organismo reacciona contra células do propio corpo: na enfermidade celíaca xéranse anticorpos fronte a unhas proteínas do tubo dixestivo, mentres que na diabetes tipo 1, os anticorpos diríxense ás células produtoras de insulina.

Intolerancia á lactosa

É a incapacidade de dixerir a lactosa, azucre presente de forma natural no leite e os seus derivados. A lactosa é un disacárido, formado pola unión dos monosacáridos glicosa e galactosa. A súa desintegración é levada a cabo a nivel intestinal por unha encima chamada lactasa, que converte a lactosa en glicosa e galactosa. Esta encima atópase no intestino delgado.

Ao carecer desta encima, a lactosa non se desintegraría en monosacáridos e pasaría directamente ao intestino groso, provocando síntomas coma dor abdominal, hinchazón, flatulencia e diarrea. A intolerancia á lactosa caracterízase pola regulación decrecente da actividade da encima lactasa.

A enfermidade celíaca, a diferenza da intolerancia á lactosa, é unha enfermidade autoinmune producida pola inxesta de glute e prolaminas relacionadas. As persoas celíacas, ao inxerir glute, sofren atrofia das microvellosidades intestinais do intestino delgado, lugar onde se xera a encima, polo que a súa producción diminúe. Debido a isto, moitas persoas diagnosticadas de enfermidade celíaca son ademais intolerantes á lactosa.

Este problema normalmente desaparece nas persoas celíacas ao realizar a dieta sen glute correctamente, xa que esta dieta permite a rexeneración das microvelosidades intestinais, co que se consegue a recuperación da produción da lactasa e a correcta absorción dos nutrientes.

Déficit selectivo de IgA

Polo menos o 1 % dos pacientes celíacos van presentar unha deficiencia de IgA, circunstancia que debe ser coñecida polo médico, xa que os marcadores serológicos da EC son IgA, o que pode determinar a aparición de falsos negativos. En tal caso, solicitaríanse marcadores serológicos IgG, moi sensibles, pero menos específicos para a EC (Ramírez e col., 2016).

Síndrome de Down

A prevalencia de EC é polo menos un 2 % ( Gale e col, 1997) podendo chegar a un 6-7 % segundo Carnicer e col., (2001) naquelas persoas que padecen a síndrome de down, o que representa un risco superior ao da poboación xeral.
Enfermidade hepática
Existen multitude de estudos científicos que avalan a relación entre o diagnóstico tardío da EC e patoloxías relacionadas co fígado. Con todo, cando se chega ao diagnóstico e se comeza coa DSG, na maioría dos casos, os niveis bioquímicos relacionados co fígado adoitan normalizarse ( Bardella e col., 1995, Duggan & Duggan, 2005, Sainsbury e col., 2011).

Enfermidades da Tiroides

Na bibliografía científica existente móstrase evidencia na relación entre desordes endocrinos e a EC ( Collin e col., 1994). Entre estas desordes destacarían as enfermidades vinculadas coa tiroides. Segundo un estudo realizado por Ventura e col., (2000) hai unha prevalencia dun 14 % de persoas con EC que presentan desordes relacionadas coa tiroides. Adoitan ser tiroidite autoinmune, tiroidite linfocitaria ou enfermidade de Graves- Basedow, cunha prevalencia aproximada do 5 %. É máis frecuente o hipotiroidismo que o hipertiroidismo.

Existen outras enfermidades asociadas á EC, coma o vitíligo, a alopecia areata, a artrite reumatoide, o lupus, o eritematoso sistémico, a síndrome de Sjögren, a enfermidade de Addison, a nefropatía por IgA, a encefalopatía progresiva, síndromes cerevelosas, etc. Todas estas con menor prevalencia de EC que as descritas anteriormente.

Close

Sign in

Close

Cart (0)

Cart is empty No products in the cart.

Celiacos Galicia

Asociación de Celíacos de Galicia



Language